(Þessa grein sendi ég á tikin.is)

Til þess er málið varðar.

Ég vil byrja á hrósa ykkur tíkunum fyrir góðann og málefnalegann vef þar sem fjallað er um jafnrétti og ýmis önnur málefni á nótum frjálshyggjunnar, þar sem einstaklingurinn er sannarlega metinn að verðleikum, ekki dreginn í dilka eftir kjörum eða kyni (ég er sjálfur í Frjálshyggjufélaginu).

En ástæða þess að ég sendi ykkur þessar hugleiðingar mínar er að það er búinn að blunda í mér efi um að jafnréttisbaráttan okkar blessaða sé fyrir alla. Ég nefnilega held að það sé stórt atriði í jafnréttisbaráttunni sem er ekki nefnt á nafn. Og það eru réttindi karlmanna í fjölskyldumálum.

Ég var að horfa á Silfur Egils í gær og þar voru tvær skeleggar konur gestir. Þær eru, að mér skildist, forkálfar í Femínistafélagi Íslands, nýstofnuðu. Allt gott og blessað með það. En það sem þær töluðu um var jafnréttisbarátta kvenna, ekki karla (eins og jafnréttisumræða er flest í dag að mínu mati). Og önnur þeirra, Sólveig heitir hún að ég held, vitnaði í tölfræði sem var svona (nokkurn veginn):

Konur eru með 57% af launum karla.

Og svo rétt á eftir sagði hún:

Á landinu eru um 8000 einstæðar mæður og um 800 einstæðir feður.

Og þá runnu á mig tvær grímur. Hún var að býsnast yfir launamun kynjanna (réttilega) en fannst réttarmunur kynjanna í forræði yfir börnum sínum í stakasta lagi. Fannst þetta bara allt í góðu og mjög eðlilegt. Ég vill bara endurtaka að þessar tölur hef ég eftir henni, tek þeim með fyrirvara.

Ég ætla ekki að spá í hvað liggur á bak við þessar launatölur Sólveigar (57%) vinnutímar, vinnuhlutfall, menntun o.s.frv. En eitt veit ég. Það þarf tvo til að geta barn. Og þar af leiðandi má með réttu áætla að fyrir 8000 einstæðar mæður séu 8000 forræðislausir feður.

Og þarna voru s.s. konur með 57% af launum karla og karlar með 10% af forræði yfir börnum sínum fram yfir mæðurnar. Þetta eru að mínu mati fáránlegar tölur, hrópandi óréttlæti og nokkuð sem enginn segir neitt um. Nema kannski Félag ábyrgra feðra (www.abyrgirfedur.is) En hversu oft höfum við heyrt í þeim undanfarið í fjölmiðlum? Aldrei.

Ég ætla ekki að hafa þetta mikið lengra, ég fengi líklega blöðrur á fingurnar ef ég slæi inn allt sem mér liggur á hjarta varðandi þetta málefni. Mér ofbíður svo tvískinnungur jafnréttisbaráttunnar á stundum. Ég veit það eitt að maður á að meta fólk eftir hæfileika og karakter, ekki kyni, trú eða húðlit. Ég veit það líka að ef ég væri í þeim sporum að eiga barn með konu sem ég væri ekki giftur né í sambúð með myndi ég ekki sætta mig við það umyrðalaust að vera nær valdalaus helgapabbi, ásamt nánast flestum kynbræðrum mínum sem væru í sömu sporum, af því að svona er það bara, mæðurnar fá alltaf forræðið ekki frekar en konur sætta sig við launamismun fyrir sömu störf.

Bara svona í lokinn, í beinu framhaldi af því sem er ritað hér fyrir ofan, ein samviskuspurning til hugleiðingar: Hvort hefur forgang hjá fólki, launin eða börnin?

Með kærri kveðju,

Sigurjón Sveinsson